W styczniu 2020 roku Dyrektor Generalny Służby Więziennej powołał Ośrodek Doskonalenia Kadr Służby Więziennej w Olszanicy, który został przeznaczony do prowadzenia szkoleń oraz doskonalenia zawodowego funkcjonariuszy i pracowników cywilnych Służby Więziennej w ramach szkoleń organizowanych przez Centralny Zarząd Służby Więziennej w Warszawie, Okręgowe Inspektoraty Służby Więziennej, Zakłady Karne i Areszty Śledcze, a także instytucje działające na rzecz bezpieczeństwa państwa.

Palac styczen 2020.jpg

Historia Pałacu Jordanów

Folwark w Olszanicy, o którym pierwsze wzmianki pochodzą z 1580 roku na przestrzeni dziejów ma różnych dzierżawców i właścicieli, nie znamy jego początkowej powierzchni ani nazwisk osób nim władających. W zachowanych dokumentach z XV wieku znajdujemy kilkakrotnie wzmiankę o Olszanicy „Piotr Kmita Hrabia na Wiśniczu, Dziedzic dóbr Zamku Sobienia i Olszanicy”, świadczy to o istnieniu tu prężnego ośrodka gospodarczego a być może i obronnego.

Z danych geodezyjnych opracowanych przez geodetów austriackich z 1852 roku wynika, że realność dworska w Olszanicy jest własnością Bronisława Stadnickiego, z jakiego tytułu realność ta przeszła na własność następnych rodów szlacheckich nie ustalono. Spis ludności z 1880 roku wykazuje 975 mieszkańców Olszanicy, z których 94 przebywa na obszarze posiadłości Józefa Jordana herbu Trąby. Jordan przybywa do Olszanicy z Zakliczyna, żeni się z Felicją Józefa z Bobrowskich herbu Gryf, zostaje właścicielem dóbr w Olszanicy i Rudence, pełni funkcję Marszałka Powiatu Leskiego. Z córką Józefa Jordana – Stefanią, żeni się Antoni Juściński herbu Ślepowron, który przybywa z Rosji, gdzie sprzedał swój majątek a za uzyskane pieniądze podejmuje się budowy nowego pałacu w Olszanicy w roku 1905 jako pensjonatu dla wczasowiczów.

W czasie I wojny światowej zespół dworski w Olszanicy uległ poważnym zniszczeniom. Pałac po odbudowie spełniał w okresie międzywojennym również rolę pensjonatu dla wczasowiczów. Ogólny obszar majątku wynosi w tym czasie 685 ha, w tym 600ha lasu. Stałych pracowników zatrudnionych było około 20 osób w tym m.in. 6 fornali, 4 pokojówki i kucharki, 2 karbowych i 4 leśniczych. Ostatnim właścicielem olszanickich włości był Felicjan Bogdan Ślepowron Juściński, syn Antoniego.

Po wybuchu II wojny światowej od drugiej połowy września 1939 roku do czerwca 1941 roku, w folwarku stacjonowały wojska radzieckie, San był rzeką graniczną. Po napaści Niemiec na Związek Radziecki, od czerwca 1941 r. do sierpnia 1944 r. Olszanica jest pod okupacją niemiecką.

Po wyzwoleniu tych terenów w sierpniu 1944 r. przez wojska radzieckie w folwarku pozostaje część wojska do ochrony terenu, a później granicy państwowej w Ustianowej. Po wycofaniu wojsk radzieckich na terenie folwarku powstaje placówka polska Wojsk Ochrony Pogranicza, która funkcjonuje do roku 1951. Rok 1952 to przeniesienie do Olszanicy Zespołu Państwowych Gospodarstw Rolnych na bazie którego powołano w 1958 r. Inspektorat PGR – placówkę Zarządu PGR w Rzeszowie nadzorującą gospodarstwa położone na terenie powiatów: Lesko, Ustrzyki, Sanok.

Służba Więzienna w Olszanicy

30.06.1971 roku działający w Olszanicy Inspektorat PGR przekazał teren z kompleksem dworskim na rzecz Zarządu Przedsiębiorstw i Gospodarstw Pomocniczych Centralnego Zarządu Zakładów Karnych Ministerstwa Sprawiedliwości. W 1985 roku zakończono budowę obiektu hotelowego, a całość rozpoczęła działalność pod nazwą Ośrodek Wczasowy Służby Więziennej.

1 września 1993 roku został ustanowiony Ośrodek Doskonalenia Kadr Służby Więziennej. Jego podstawową funkcją było szkolenie funkcjonariuszy oraz pracowników Służby Więziennej oraz pracowników resortu Ministerstwa Sprawiedliwości. Z dniem 29.03.2012 roku ośrodek w Olszanicy został postawiony w stan likwidacji i funkcjonował do 31.05.2012 roku. Już od czerwca jego prowadzenie zostało przekazane Instytucji Gospodarki Budżetowej Carpatia w Rzeszowie przejmując również zarząd nad Pałacem.

Znajdź nas również na
Serwis Służby Więziennej