Ochrona społeczeństwa
Humanitarne i praworządne traktowanie osób pozbawionych wolności
Resocjalizacja skazanych

Od 2002 roku pielgrzymom poruszającym się na wózkach inwalidzkich w ich trudzie, na specjalnie przygotowanej trasie długości 300 kilometrów, pomagają więźniowie. Stali się oni nieocenionymi pomocnikami osób niepełnosprawnych. Z relacji osób odbywających karę pozbawienia wolności wynikało, że dla nich często, był to pierwszy kontakt z niepełnosprawnością, niezawinionym cierpieniem. Cała inicjatywa to działanie prospołeczne, mające charakter religijny, w sposób niewymierny wpływający na proces resocjalizacji osadzonego. Wyzwanie w tym roku podjęło dwóch osadzonych odbywających karę pozbawienia wolności w Oddziale Zewnętrznym Pionkach Zakładu Karnego w Żytkowicach. Przygotowaniu towarzyszyły duże emocje i poruszenie. Był to czas refleksji nad tym co w życiu ważne, wartościowe, a przede wszystkim czy ja mogę, czy ja chcę zrobić coś dobrego dla drugiego człowieka? Czy ktoś przyjmie moją pomoc, zaufa i odda się w opiekę?

Uczestnictwo nie polegało tylko przejściu ponad 300 km, skazani z Oddziału Zewnętrznego w Pionkach w trakcie pieszej pielgrzymi pomagali osobom niepełnosprawnym. Była to opieka wieloaspektowa, bo wymagała prowadzenia wózka inwalidzkiego, czuwania nad bezpieczeństwem podopiecznego, pomoc w przygotowaniu posiłków. Sprawowanie tej opieki było więc kolejnym krokiem wdrażania „skazanego – pielgrzyma” do prezentowania postaw humanitarnych, takich jak: empatia, zainteresowanie losem drugiego człowiekiem i wrażliwość na jego potrzeby, cierpliwość, wyrozumiałość i życzliwość, a także gotowość do wkładania swego wysiłku i zaangażowania.

Udział skazanych w pielgrzymce wpisuje się w szeroko rozumiane, prowadzone przez Służbę Więzienną – oddziaływania resocjalizacyjne, których zasadniczym celem jest zmiana. Dla wielu osób, przebywających w zakładach karnych, wiara i praktyki religijne stanowią zaczątek do poddania refleksji dotychczasowego stylu życia, rewizji dotychczasowego systemu wartości, ale również są źródłem nadziei i wsparcia.

Tekst i zdjęcia: mł. chor. Karolina Miękus oraz kpt. Paweł Wójcik