Pamiętaj, że jestem… II edycja programu „BYĆ TATĄ” w Zakładzie Karnym w Koronowie

Wzmocnienie więzi i funkcji opiekuńczych

Głównym celem programu, którego autorami są doświadczeni wychowawcy z Zakładu Karnego typu półotwartego w Koronowie, jest ukierunkowanie skazanych na wzmocnienie ich funkcji opiekuńczo-wychowawczych. Wychowanie dzieci na odległość, w warunkach izolacji penitencjarnej, stanowi ogromne wyzwanie, a ta inicjatywa pozwala osadzonym ojcom dostrzec swoją kluczową rolę w życiu podopiecznych oraz odbudować nierzadko nadszarpnięte relacje rodzinne.

W realizację tegorocznej edycji aktywnie włączyły się także studentki pedagogiki z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Przyszłe pedagożki przygotowały i przeprowadziły angażującą zabawę integracyjną dla wszystkich uczestników, która pozwoliła przełamać pierwsze lody i stworzyć atmosferę pełną naturalnej, rodzinnej radości.

Karta Praw Dzieci Rodziców Pozbawionych Wolności w praktyce

Tym, co znacznie przyczynia się do zwiększenia efektywności oddziaływań resocjalizacyjnych, jest stały i systematyczny kontakt z najbliższymi. Fakt pozbawienia wolności rodzica nie może być powodem bezpodstawnego ograniczenia prawa dzieci do kontaktów z nim. Wychodząc naprzeciw tym standardom, koronowska jednostka zrealizowała program o wyjątkowej i rzadko spotykanej formule.

Zwieńczeniem całego cyklu zajęć było spotkanie skazanych z żonami, partnerkami oraz dziećmi, które odbyło się poza terenem zakładu karnego. Takie rozwiązanie pozwoliło całkowicie uniknąć stresu oraz trudnych emocji, jakie zazwyczaj dostarcza najmłodszym wizyta w warunkach ścisłej izolacji więziennej. Formuła programu umożliwiła bezpośredni, nieskrępowany kontakt rodzica z dzieckiem w sposób maksymalnie dostosowany do indywidualnych potrzeb małoletniego. Działania te stanowią bezpośrednią realizację zapisów zawartych w §4 Karty Praw Dzieci Rodziców Pozbawionych Wolności.

Motywacja do trwałej przemiany

Doświadczenia płynące z realizacji programu „BYĆ TATĄ” jednoznacznie dowodzą, że powrót do roli ojca i poczucie odpowiedzialności za rodzinę są jednymi z najskuteczniejszych narzędzi w procesie powrotu do społeczeństwa.

Możliwość utrzymywania trwałej więzi z dziećmi podczas odbywania kary pozbawienia wolności stanowi dla osadzonych najsilniejszą motywację do głębokiej zmiany życiowej. Magiczne słowa: „Tato, kocham” pozostają we wspomnieniach skazanych na bardzo długo, dając im siłę do pracy nad sobą i wytrwania w postanowieniu poprawy po opuszczeniu murów jednostki penitencjarnej.

Tekst/ zdjęcia: por. Sylwester Gracz