Ochrona społeczeństwa
Humanitarne i praworządne traktowanie osób pozbawionych wolności
Resocjalizacja skazanych

Niskie temperatury to dla schronisk wyjątkowo trudny czas. Każda dodatkowa para rąk i każda forma wsparcia mają realne znaczenie. Funkcjonariusze organizowali zbiórki karmy, koców oraz materiałów do ocieplania bud i kojców, a osadzeni wykonywali prace porządkowe i remontowe poprawiając warunki bytowe czworonogów.

Wsparcie w całym regionie

W działania pomocowe włączyły się liczne jednostki okręgu warszawskiego:

Areszt Śledczy w Warszawie-Grochowie wsparł Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w Celestynowie, gdzie osadzeni pomagali w pracach porządkowych i remontowych oraz przygotowaniu infrastruktury na zimę.

Areszt Śledczy w Grójcu zaangażował się w pomoc dla Fundacja Ostatnia Szansa, wspierając organizację opiekującą się bezdomnymi psami i kotami.

Zakład Karny w Płocku pomógł Stowarzyszeniu Psijazna Dłoń – osadzeni wymieniali i montowali budy dla psów, poprawiając ich komfort w najchłodniejszym okresie roku.

Zakład Karny w Przytułach Starych wsparł schronisko Canis w Kruszewie angażując się w prace porządkowe i organizacyjne.

Areszt Śledczy w Radomiu współpracował ze Schroniskiem dla Bezdomnych Zwierząt w Radomiu organizując wsparcie rzeczowe.

Zakład Karny w Żytkowicach zaangażował się w pomoc dla Schroniska dla Zwierząt w Pionkach przekazując niezbędne dary i wspierając placówkę organizacyjnie.

Pomoc, która uczy wrażliwości

Działania te pokazują, że pomoc nie zna murów. Zaangażowanie osadzonych w prace na rzecz schronisk to nie tylko realne wsparcie dla zwierząt, ale także ważny element oddziaływań resocjalizacyjnych. Wspólna praca uczy odpowiedzialności, systematyczności i empatii – wartości, które mają znaczenie zarówno w trakcie odbywania kary, jak i po powrocie do społeczeństwa.

W czasie zimy, gdy każdy gest ma szczególne znaczenie, funkcjonariusze i osadzeni udowodnili, że solidarność i wrażliwość mogą przekładać się na konkretne działania. To pomoc, która ma sens – tu i teraz, dla tych, którzy sami nie potrafią o nią poprosić.

Tekst: por. Ewa Smolińska

Zdjęcia: jednostki podstawowe OISW w Warszawie