Ochrona społeczeństwa
Humanitarne i praworządne traktowanie osób pozbawionych wolności
Resocjalizacja skazanych

Scena za murem

29 sierpnia br. Zakład Karny w Iławie na moment zamienił się w teatr, osadzeni w aktorów, a kadra jednostki, goście, rodziny osadzonych w widzów. W ramach programu readaptacji społecznej z zakresu aktywności i twórczości artystycznej "Sztuka (Prze)Życia" osadzeni przygotowali inscenizację teatralną. Osobami odpowiedzialnymi za koordynację programu byli ppor. Jagoda Sławińska, psycholog oraz mjr Jacek Witkowski, starszy wychowawca. Pracy teatralnej podjęła się Pani Monika Kazimierczyk, reżyser i instruktor teatralny, specjalizująca się w prowadzeniu grup w wyjątkowymi potrzebami, przy współudziale aktorki Pani Zofii Bukowskiej. Wspólnie przygotowali sztukę teatralną "Przeczekalnia", do której przygotowania trwały 6 miesięcy.

W sztuce wykorzystano wiersze znanych polskich poetów mi.in. Różewicza, Tuwima czy Gałczyńskiego. Przesłaniem sztuki było zwrócenie uwagi na motyw oczekiwania. Każdego dnia oczekujemy na to, co zdaje się być dla nas ważne. To oczekiwanie jest szczególnie istotne właśnie w miejscu, w którym na co dzień przebywają osoby pozbawione wolności. 

Istota

Teatr to niezwykle tajemnicza ze wszystkich sztuk. Ten moment oczekiwania w napięciu pomiędzy słowem, obrazem i dźwiękiem, gestem, tańcem i choreografią, naturalnością i formą, tekstem literackim i słowem improwizowanym. Ta chwila zaskoczenia i twórczej pracy, nawet niekiedy improwizacji. Pewność, że "nic dwa razy sie nie zdarza". Sztuka, która daje przyzwolenie na dostrzeganie, uświadamianie, kierowanie i podnoszenie kwestii istotnych. Teatr w formule terapii za murem to wyzwalanie zdolności do myślenia symbolicznego i metaforycznego ułatwiającego przeformułowanie postaw. Stanowi również doskonałą przestrzeń do wykorzystania sprawdzenia sie w innych rolach, do nabrania do siebie dystansu, ale i wyrażenia siebie przez aktywność artystyczną. W terapeutycznym procesie teatralnym w warunkach penitencjarnych to praca ułatwiająca wyrażenie siebie i swoich uczuć przy jednoczesnym umożliwieniu odczytania wyrażanych emocji przez osobę i otoczenie. Na warsztatach teatralnych zmierza się do budzenia wyobraźni, do odtwarzania istniejących schematów, do pracy nad ukojeniem nawarstwionych emocji.

Reżyserka Monika Kazimierczyk na swym profilu napisała:

 Projekt teatralny w Zakładzie Karnym w Iławie trwał pół roku, ale to nie było zwyczajne pół roku i to nie był zwyczajny projekt. To był NIEZWYKŁY CZAS, niezwykłe działania i NIEZWYKLI UCZESTNICY. To kolejny przykład na to, że teatr otwiera nowe przestrzenie, angażuje i wydobywa nowe potencjały, wychwytuje nowe talenty i rozwiązania. Panowie aktorzy, szanowni organizatorzy, Pani Jagodo, Zofia Bukowska przeżyłam z Wami w tych murach wspaniałą przygodę, poszerzyłam horyzonty, otrzymałam wiele szacunku, zaangażowania i pogody ducha, dostałam kolejną lekcję życia. „PRZECZEKALNIA” którą razem tworzyliśmy sprawiła, że czekałam na każdy czwartek by iść ku puencie. Nadszedł finał, pokaz przed publicznością - rodzina, przyjaciele, znajomi, kadra i zaproszeni goście… Panowie pokazaliście klasę, warsztat, dystans i humor. Z dużą szczerością i naturalnością podeszliście do tekstów polskich poetów… Wybrzmiało, rezonowało, bawiło i zastanawiało, owacje na stojąco, wzruszenie, podziw i gratulacje!

PANOWIE - to był Wasz moment wolności i satysfakcji!!! Warto w sztuce odnaleźć siebie i „żeby coś się zdarzyło i mogło się zdarzyć - trzeba marzyć”.
Dziękuję wszystkim za zaufanie. Zatem czekam razem z Wami na kolejne wyzwania do zrealizowania…

Niewątpliwie wydarzenie to sukces wielowymiarowy. Tego typu oddziaływania penitencjarne służą rozwojowi kreatywności, pewności siebie i budowania umiejętności interpersonalnych, takich jak współpraca czy komunikacja. Możliwość natomiast pokazania "wytworu" szerokiemu gronu to krok w kierunku skutecznej readaptacji i budowania nowej tożsamości. W końcu Teatr od wieków stanowi miejsce spotkań, wymiany myśli i integracji społecznej.

Tekst i zdjęcia: mjr Magdalena Socha