Ochrona społeczeństwa
Humanitarne i praworządne traktowanie osób pozbawionych wolności
Resocjalizacja skazanych

Na przełomie lat 80. i 90. w Krakowie członkowie Związku Żołnierzy Armii Krajowej rozpoczęli działania mające na celu utworzenie Muzeum Historii Armii Krajowej. Zaapelowali do swoich kolegów z Podziemia o gromadzenie dokumentów i pamiątek z lat wojny, które dałyby początek ekspozycji i muzeum. Uroczyste otwarcie Muzeum Historii AK w nowej siedzibie nastąpiło już 16 maja 1992 r. W 1997 r. Rada Miasta Krakowa wyraziła wolę utworzenia w Krakowie – jako instytucji samorządowej – Muzeum Armii Krajowej.

Osadzone miały możliwość między innymi poznać historię II Rzeczpospolitej, przebieg kampanii wrześniowej i życie w obozach jenieckich oraz baraki dla jeńców. W przestrzeni dotyczącej dwóch okupacji – niemieckiej i sowieckiej – przez pryzmat setek dokumentów i pamiątek z lat wojny. Mogły również poznać realia życia codziennego, terror i politykę niemiecką.

Majdanek, formalnie znany jako Konzentrationslager Lublin (KL Lublin), był niemieckim obozem koncentracyjnym i zagłady, znajdującym się w Lublinie. Powstał w 1941 roku i funkcjonował do 1944 roku, stanowiąc miejsce masowej eksterminacji i pracy przymusowej.

Osadzone mogły zobaczyć pozostałości obozu koncentracyjnego, w tym baraki więźniów, komory gazowe i krematorium. Oprócz tego, oddały hołd pod Mauzoleum, gdzie spoczywają prochy ofiar, oraz pod Pomnikiem Walki i Męczeństwa. Miały również okazję zobaczyć wystawy muzealne, które przybliżyły historię obozu i życie więźniów.

Osadzone bardzo doceniły możliwość uczestnictwa w tym programie resocjalizacyjnym. Wyjazdy studyjne do miejsc pamięci po zbrodniach III Rzeszy dały skazanym możliwość wejścia w czas zadumy ale i wdzięczności. Podczas zwiedzania takich miejsc uświadamiamy sobie, jak wielkie szczęście mamy, żyjąc w czasie względnego pokoju na świecie. Przybliżane jest nam okrucieństwo wojny i konieczność pamiętania o naszej historii. Wszakże, cytując George Santayanę: „Kto nie pamięta historii, skazany jest na jej ponowne przeżycie…” .

Tekst i zdjęcia ppor. Patrycja Kołodziej-Glanas