Mają swoją historię sięgająca IV wieku p.n.e., współcześnie doczekały się swojego święta – kajdanki (daw. okowy, pęta, łańcuchy) zapomniane w średniowieczu, gdzie miejsca ustąpiły dybom i pręgierzowi, obecnie z poszanowaniem ludzkiej godności i humanitaryzmem, używane przez służby porządkowe jako jeden ze środków przymusu bezpośredniego, ograniczający możliwość poruszania kończynami.

Kajdanki w obowiązujących przepisach

Służba Więzienna stosuje środki przymusu bezpośredniego na podstawie Ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

Wiele zastosowań 

Kajdanki zakłada się na ręce trzymane z tyłu. W przypadku, gdy prawdopodobieństwo podjęcia próby ucieczki, stawiania czynnego oporu lub wystąpienia zachowania mogącego zagrażać zdrowiu, życiu lub mieniu są nieznaczne, kajdanki można założyć na ręce trzymane z przodu. Kajdanek zakładanych na nogi, używa się równocześnie z kajdankami zakładanymi na ręce.

Nowoczesność w służbie społeczeństwu

Na przestrzeni wieków okowy zmieniały się - od nieporęcznych i uciążliwych w ich stosowaniu do nowoczesnych, łatwych w użyciu kajdanek - mocno zakorzenionych w służbach porządkowych i tym samaym w naszej codziennej służbie społeczeństwu, jako narzędzie do przeciwdziałania agresji lub autoagresji, zapobieżenia ucieczce, a także prewencyjnie.

 

Tekst/ zdjęcia i grafika: mjr Urszula Olszewska 

Generuj pdf
Znajdź nas również na
Serwis Służby Więziennej