W okresie od 19 maja do 1 czerwca 2020 r. skazane kobiety z Aresztu Śledczego w Warszawie – Grochowie uczestniczyły w programie resocjalizacji „(Nie) wystarczająco dobra matka”, realizowanym przez kadrę tutejszego Aresztu.

     Rodzina odgrywa bardzo ważną rolę w procesie readaptacji społecznej skazanych. Musi być zatem realnym sojusznikiem administracji penitencjarnej w jej wysiłkach resocjalizujących, a tym samym być istotnym elementem tej pracy i w niej współuczestniczyć. Żaden bowiem program resocjalizacji nie będzie mógł wykazać się sukcesami, jeżeli nie uwzględni tych ludzi, z którymi więzień będzie żył po zwolnieniu z zakładu karnego, a którzy sprzyjać mu będą w podejmowaniu ról społecznych pozostających w zgodzie z akceptowanymi w społeczeństwie wartościami, wzorami i normami zachowań. Z tego punktu widzenia istotne znaczenie ma kontakt skazanych z ich rodzinami a przede wszystkim z dziećmi. W ramach programu skazane własnoręczne wykonały mydełka, które mogą podarować swoim dzieciom w ramach Dnia Dziecka. Pomysł ten spotkał się z pozytywną reakcją osadzonych, wykonane własnoręcznie mydełka stały się oryginalnym prezentem. Podczas prac warsztatowych skazane kobiety poznały surowce, z których w prosty sposób można wykonać zdrowe, nie tylko dla skóry ale również dla środowiska, kosmetyki. Zajęcia zaowocowały własnoręcznie stworzonymi przez skazane kobiety mydełkami o unikalnych wzorach oraz o organicznym i ekologicznym składzie.

Zajęcia rękodzielnicze to oddziaływania będące zarówno nauką jak i formą terapii. Kształtują samodzielne myślenie oddziałując w kierunku zmiany samego siebie. Wzbudzają emocje korzystnie wpływające na samopoczucie i właściwe funkcjonowanie.

Tworzenie - jako proces nowy, użyteczny i wartościowy pozwala osobom izolowanym w sposób kontrolowany odreagowywać ograniczenia wpisane w czas odbywania przez nich kary pozbawienia wolności. Ukazywanie osobom przebywającym w izolacji korzyści płynących z pożytecznego i konstruktywnego gospodarowania czasem wolnym, poprzez udział w programach resocjalizacji, skutkuje pozytywnie zarówno podczas samego pobytu w więzieniu jak i po jego opuszczeniu. Umożliwia bowiem zmianę dotychczasowego sposobu życia, zmianę środowiska i zerwanie destrukcyjnych znajomości. W efekcie zaś prowadzi do ukształtowania, w osobach opuszczających zakłady karne, potrzeby przestrzegania porządku prawnego, osiągając tym samym główny cel kary pozbawienia wolności – powstrzymania się od powrotu do przestępstwa.

 

Tekst: mjr. Wioletta Szczęsna

Zdjęcia: ppor. Ewa Smolińska

Generuj pdf
Znajdź nas również na
Serwis Służby Więziennej