13-14 marca br. odbyła się Międzynarodowa Konferencja Naukowa podsumowująca międzynarodowy projekt „E.U.R.O.P.E” budujący współpracę pomiędzy przedstawicielami Służby Więziennej, organizacji pozarządowych, świata nauki, aktywistów i artystów pracujących z więźniami.

W konferencji uczestniczyli przedstawiciele Służby Więziennej z Polski i Grecji, przedstawiciele świata nauki, prezesi fundacji i stowarzyszeń oraz artyści współpracujący z więziennictwem.

W trakcie spotkania o współpracy Służby Więziennej, organizacji pozarządowych i świata nauki opowiadali kpt. Arleta Pęconek z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w Warszawie,  por. Marta Kuźma z Zakładau Karnego w Siedlcach, Natalia Gierasimiuk  Prezeska Fundacji „ONI-TO MY”, Maria Dąbrowska   z Fundacji „Zmiana”, dr Maria Niełaczna z Instytutu Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego oraz Aneta Domżalska zUniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

Poruszono tematy: czy warto współpracować?, z jakimi problemami zmagają się obie strony w trakcie współpracy, co można zmienić, ulepszyć aby współdziałanie było jeszcze bardziej ukierunkowane na osadzonego.

O wyzwaniach Służby Więziennej w kontekście historii polskiego więziennictwa mówił dr Paweł Moczydłowski.   

Wykonywanie kar, środków karnych, zabezpieczających i zapobiegawczych, w szczególności związanych z pozbawieniem wolności, nie stanowi domeny jedynie instytucji wymiaru sprawiedliwości. Kodeks karny wykonawczy dopuszcza możliwość szerokiego uczestniczenia w ich wykonywaniu stowarzyszeniom, fundacjom, organizacjom oraz instytucjom, których celem działania jest realizacja zadań określonych w Kodeksie karnym wykonawczym, jak również kościołom i związkom wyznaniowym oraz osobom godnym zaufania (art. 38 §1 k.k.w.). Zatem z przepisów wyraźnie wynika, że już od chwili osadzenia osoba w areszcie ma prawo do wsparcia ze strony zarówno osób, jak i instytucji zajmujących się profesjonalnym systemem pomocy.

Współczesna Służba Więzienna nie chce funkcjonować w oderwaniu od społeczeństwa. Osoby przebywające w izolacji penitencjarnej są częścią społeczeństwa, a ograniczanie się do „zamykania” i izolowania nie przyczyni się do uspołeczniania osób niedostosowanych. Izolacja, niezależnie od czasu trwania jest wykluczeniem jednostki z życia społecznego.

Resocjalizacja we współpracy ze społeczeństwem obejmuje każde działanie mające na celu pomoc więźniowi w powrocie na drogę przestrzegania prawa. Różnorodność nawiązywanych relacji Służby Więziennej z organizacjami pozarządowymi, samorządami i kościołami wiąże się ze zwiększaniem skuteczności innowacyjnych oddziaływań resocjalizacyjnych. Bezsprzecznym pozostaje, że w proces readaptacji społecznej skazanych zaangażowane musi być całe społeczeństwo. Projekty informacyjno-edukacyjne, kampanie społeczne, filmy, reportaże, konferencje i debaty będące elementem edukacji społecznej, które realizuje m.in. Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w Warszawie, podkreślają odpowiedzialność społeczną, jakże ważną, w sytuacji powrotu skazanego do społeczeństwa.

Oczywistym jest więc, że mury więzienia nie powinny być przeszkodą w nawiązaniu współpracy administracji aresztów i zakładów karnych ze środowiskiem zewnętrznym służącej nowoczesnej i skutecznej resocjalizacji.

 

Zespół Prasowy
Centralny Zarząd Służby Więziennej

Znajdź nas również na

Serwis Służby Więziennej